23 Listopad 2017    |    Adela, Felicyta, Klemens

menu górne

  • ASF

    UWAGA! AFRYKAŃSKI POMÓR ŚWIŃ

  • SIR

    Sieć na rzecz innowacji w rolnictwie i na obszarach wiejskich

  • Hotele SODR

    Nasze hotele w Modliszewicach i Sandomierzu zapraszają

  • Zapraszamy do SODR

    Świętokrzyski Ośrodek Doradztwa Rolniczego w Modliszewicach zaprasza 

Słoma cennym nawozem organicznym

Słoma cennym nawozem organicznymW gospodarstwach, które nie produkują obornika, jako nawóz organiczny można wykorzystać słomę. Posiada ona dużą wartość nawozową, jest cennym źródłem wielu składników pokarmowych, makro- i mikroelementów, a także materii organicznej. A często jako nawóz jest niedoceniana. W świeżej masie słomy znajduje się od 0,5-0,7% azotu 0,2% fosforu i 1,5% potasu. Przeciętnie na obszarze jednego ha pozostaje około 5 ton słomy zbóż ozimych. Taka ilości zawiera średnio 30 kg azotu, 12 kg fosforu, 62 kg potasu, 7 kg magnezu, 17 kg wapnia. Ilość mikroelementów jest śladowa, choć siarki wynosi 5-8 kg, a wapnia 11-20 kg. Słoma rzepakowa jest jeszcze cenniejsza – 5 ton suchej masy zawiera 4,8 ton substancji organicznej, z której powstaje próchnica.

Dojrzała słoma zawiera, w porównaniu do innych nawozów organicznych, dużo suchej masy – 90% i węgla, a małą ilość azotu. Stosunek węgla do azotu wynosi 80-100 : 1, natomiast w przefermentowanym oborniku 15 : 20 : 1. Ponieważ słoma zawiera stosunkowo mało azotu, należy (po dokładnym rozdrobnieniu – 75% słomy powinno mieć długości do 10 cm) ją przyorywać z dodatkiem azotu. Powinna być ona równomiernie rozrzucona po polu. Nie powinno się przyorywać słomy bez azotu, gdyż może okresowo może się to przyczynić do pogorszenia wzrostu i rozwoju rośliny uprawnej na wskutek niedoboru tego pierwiastka w glebie. Przed przyoraniem słomy należy zastosować nawożenie azotowe w ilości od 6 do 12 kg azotu na każdą tonę przyoranej słomy. Zastosować, także można: mocznik, saletrę amonową, rozwór RSM lub gnojówkę czy gnojowicę.

Efekt plonotwórczy tego zabiegu zależy od warunków pogodowych (wyższy jest w latach wilgotnych), rodzaju, zasobności i odczynu gleby, jej aktywności biochemicznej, a także od rozdrobnienia, równomiernego rozmieszczenia i wymieszania słomy z glebą. Wysokość ścierni po skoszeniu nie może przekraczać 20 cm. Do zbioru najlepiej zastosować kombajn z rozdrabniaczem. Na glebach lekkich rozdrobnioną słomę należy wymieszać z glebą na głębokość 10-12 cm, a na ciężkich na głębokość 6-8 cm. Słoma po przyoraniu rozkłada się 200 dni.

Do przyorywania dobrze jest zastosować kultywator ścierniskowy zbudowany ze sztywnych zębów, sekcji brony talerzowej i wału strunowego. Agregat równomiernie rozmieszcza słomę w całej warstwie ornej. Przy wykonywaniu podorywki pługiem w górnej warstwie gleby mogą powstać tzw. maty, które przerywają podsiąkanie gleby i uniemożliwiają rozwój systemu korzeniowego. W warunkach ostrego niedoboru wilgoci rozrzuconą słomę można wykorzystać jako mulcz, który przez pewien czas bez opadów będzie chronić glebę przed dalszą utratą wody, a także ograniczać rozwój chwastów. Po wystąpieniu opadów słomę należy przyorać

W pierwszym roku po przyoraniu rośliny wykorzystują z przyoranej słomy około 40% azotu, 25% fosforu i ponad 50% azotu.

W płodozmianie zbożowym słomy nie powinno się przyorywać częściej niż co 2 lata z uwagi na możliwość porażenia roślin przez grzyby wywołujące choroby podsuszkowe. Nie powinno się także stosować nawożenia słomą na glebach bardzo lekkich, kwaśnych oraz o małej aktywności biologicznej, ponieważ w tych warunkach słoma może butwieć, a wtedy wyzwalają się związki toksycznie działające na rośliny następcze.

Na nawożenie słomą najlepiej reagują rośliny okopowe, a zwłaszcza ziemniaki oraz rośliny motylkowe.

Krystyna Klimont